EN Sustainable Development National Conference (ENSD Conference)
การประชุมวิชาการระดับชาติ การพัฒนาอย่างยั่งยืน เพื่อเป็นเวทีสำหรับนำเสนอผลงานทางวิชาการทั้งภาคบรรยายและภาคโปสเตอร์ อันจะเป็นการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ที่เกี่ยวกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน (Sustainable Development) ระหว่างนักเรียน นิสิต นักศึกษา คณาจารย์ นักวิชาการ บุคลากรสายสนับสนุน รวมถึงผู้สนในทั่วไป
การประยุกต์ใช้ดัชนีคุณภาพน้้าของมาเลเซียในการประเมินคุณภาพน้้าผิวดินในคลองพื้นที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพน้้าคลองในกรุงเทพมหานครด้วยการน้าดัชนีคุณภาพน้้า (Water Quality Index; WQI) ที่ก้าหนดโดยกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ประเทศมาเลเซีย มา ท้าการประเมินคุณภาพโดยใช้ข้อมูลค่าความเป็นกรด-ด่าง ของแข็งแขวนลอย ออกซิเจนละลายน้้า บีโอดี ซีโอดี และแอมโมเนียไนโตรเจน ของน้้าคลองจากจุดเก็บตัวอย่างจ้านวน 299 แห่ง ที่วิเคราะห์โดยส้านักการระบายน้้า กรุงเทพมหานคร จากนั้น ท้าการ แยกประเภทคุณภาพน้้าคลองออกเป็น 5 ระดับจากแหล่งน้้าที่มีคุณภาพดีที่สุด (Class I) ไประดับที่น้้าคุณภาพแย่ที่สุด (Class V) และท้าการศึกษาการกระจายตัวของแหล่งน้้าแยกตามประเภทคุณภาพน้้าด้วยการใช้โปรแกรม QGIS ผลการศึกษาพบว่าคุณภาพน้้าคลองส่วนใหญ่มีค่า WQI อยู่ในช่วง 31.0 ถึง 51.9 คิดเป็นร้อยละ 58.52 คุณภาพน้้าใน ระดับนี้จัดว่าเป็นแหล่งน้้า Class IV เหมาะส้าหรับการชลประทาน พบกระจายทั่วไปในกรุงเทพมหานคร รองลงมาได้แก่ ช่วง 51.9 ถึง 76.5 คิดเป็นร้อยละ 39.13 จัดว่าเป็นน้้าในระดับ Class III ซึ่งสัตว์น้้าโดยทั่วไปที่มีความทนทานและมีมูลค่าเศรษฐกิจสามารถ อยู่อาศัยได้ นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นแหล่งน้้าดื่มส้าหรับปศุสัตว์ และสามารถน้ามาผลิตเป็นน้้าประปาหากมีกระบวนการบ้าบัด เป็นพิเศษ ในทางกลับกัน คุณภาพน้้าคลองที่ดีมากมีเพียงร้อยละ 0.67 โดยมีค่า WQI อยู่ในช่วง 76.5 ถึง 92.7 จัดว่าเป็นคุณภาพ น้้าประเภท IIB สามารถใช้เป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจแบบสัมผัสน้้าได้ โดยพบที่คลองบึงหนองบอน เขตประเวศ ในโซนกลุ่มเขตที่ อยู่อาศัย
ดัชนีคุณภาพน้้าของประเทศมาเลเซีย
การประเมินคุณภาพน้้า
ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์
ณัฐนันท์ พลอยพรม
อาทิตย์ โพธิ์ศรี
Copyright (c) 2025 EN Sustainable Development National Conference (ENSD Conference)
ภูมิศาสตร์กับการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ของป่าชุมชนบ้านหนองบัว อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ของป่าชุมชนบ้านหนองบัว อ าเภอพล จังหวัด ขอนแก่น ด้วยหลักการทางภูมิศาสตร์เทคนิค ภูมิศาสตร์กายภาพ และภูมิศาสตร์มนุษย์มีระยะเวลาในการศึกษา 6 เดือน เครื่องมือ ที่ใช้ ได้แก่ 1) ภูมิศาสตร์เทคนิค ใช้โปรแกรม Agisoft Metashape และโปรแกรม SNAP วิเคราะห์ข้อมูลจากภาพถ่ายอากาศยาน ไร้คนขับ ปี 2567 และภาพถ่ายดาวเทียม Sentinal-2 ปี 2562 จากนั้นน าข้อมูลมาซ้อนทับกันแสดงความแตกต่างรูปแบบแผนที่ Digital Surface Model 2) ภูมิศาสตร์กายภาพ ใช้แบบส ารวจภาคสนาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการลงส ารวจพื้นที่และ 3) ภูมิศาสตร์ มนุษย์ ใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลผ่านทฤษฎีสามเส้า ผลการศึกษา 1) ผลด้านภูมิศาสตร์เทคนิค พบว่า จุดเสี่ยง ที่ 1 พื้นที่หายไป 0.71 ไร่ จุดเสี่ยงที่ 2 พื้นที่หายไป 0.46 ไร่ จุดเสี่ยงที่ 3 พื้นที่หายไป 0.64 ไร่ จุดเสี่ยงที่ 4 พื้นที่หายไป 0.36 ไร่ จุดเสี่ยงที่ 5 พื้นที่หายไป 0.1 ไร่ จุดเสี่ยงที่ 6 พื้นที่หายไป 0.65 ไร่ และจุดเสี่ยงที่ 7 พื้นที่หายไป 0.91 ไร่ รวมทั้งสิ้น 3.83 ไร่ 2) ผลด้านภูมิศาสตร์กายภาพ พบว่า จุดเสี่ยงที่ 6 เป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ตามทฤษฎีนิเวศวิทยาป่าไม้ มีการกักเซาะของพื้นที่ จากธารน้ า เนื่องจากพื้นที่ราบลุ่ม ส าหรับจุดเสี่ยงที่ 7 การเปลี่ยนแปลงพื้นที่ป่าชุมชนเกิดจากการสัญจรของประชาชน เนื่องจากอยู่ ใกล้กับแหล่งท่องเที่ยงทางธรณีวิทยา “โสกผีดิบ” 3) ผลด้านภูมิศาสตร์มนุษย์ พบว่า จุดเสี่ยงที่ 1-5 เกิดจากกิจกรรมของมนุษย์เป็น การบุกรุกพื้นที่ท าเกษตรกรรม เนื่องจากประชาชนยังไม่ทราบขอบเขตพื้นที่ป่าชัดเจน และพื้นที่จุดเสี่ยงข้างต้นมีพื้นที่อยู่ตามแนว ขอบเขตป่า ซึ่งติดกับพื้นที่ท าของประชาชนตามกรรมสิทธิ์ทางกฎหมาย
Environmental Information & Geo-Informatics Technology
การเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่
ป่าชุมชนบ้านหนองบัว
ภูมิศาสตร์เทคนิค
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ภูมิศาสตร์มนุษย์
ปุริมฤทธิ์ โปร่งใจ
ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติตัวในการจัดการขยะด้วยหลัก 3Rs ในชุมชนแออัดแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติตัวในการจัดการขยะด้วยหลัก 3Rs ในชุมชนแออัด แขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร โดยท าการเก็บข้อมูลส่วนบุคคล ความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัวของประชาชนในการจัดการขยะในครัวเรือน จ านวน 120 ครัวเรือน จากนั้นท าการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรด้วยสถิติไคสแควร์ ผลการศึกษาพบว่าประชาชนมีความรู้อยู่ในระดับดี แต่กลับมีทัศนคติและการปฏิบัติตัวเกี่ยวกับการจัดการขยะในระดับต้องปรับปรุง โดยพบปัญหาทั้งด้านการลดการใช้ การน ากลับมาใช้ซ้ า และการรีไซเคิล รวมถึงการขาดแหล่งรับซื้อขยะในชุมชน เมื่อท าการหาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะประชากร ความรู้ ทัศนคติ กับการปฏิบัติตัว ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่า อายุ (p<0.001) สถานภาพทางครอบครัว (p=0.003) สถานะทางเศรษฐกิจ (p=0.003) และทัศนคติ (p<0.001)มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติตัวในการจัดการขยะของประชาชนชุมชนแขวงบางโคล่อย่างมีนัยส าคัญทางสถิติ ดังนั้น หน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับงานด้านนี้ควรน าข้อมูลที่ไปใช้ในการจัดท ากลยุทธ์เพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของประชาชนในชุมชน โดยเน้นไปที่การสร้างความตระหนักในเรื่องผลกระทบของขยะที่มีต่อตนเอง การปรับเปลี่ยนทัศนคติเกี่ยวกับการลดการใช้ทรัพยากร การใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า รวมถึงการจัดหาผู้รับซื้อขยะรีไซเคิล เป็นต้น
ธัญลักษณ์ ชุณหพงศ์พิเชฐ
ความหลากหลายของมดในกับดักผลไม้และกับดักปลาในน้้าตกโตนหญ้าปล้อง จังหวัดสงขลา
มด (Formicidae) มีบทบาทส าคัญในระบบนิเวศ เนื่องจากช่วยย่อยสลายอินทรียวัตถุ และสร้างความสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น และพบแพร่กระจายในแหล่งที่อาศัยหลากหลาย การส ารวจความหลากหลายของมดซึ่งเข้ามาใช้ประโยชน์ในอาหารแต่ละแบบมีค่อนข้างน้อย การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อส ารวจและเปรียบเทียบความหลากหลายของมดในกับดักผลไม้และกับดักปลา ในพื้นที่เกษตรแบบผสมผสานของน้ าตกโตนหญ้าปล้อง จังหวัดสงขลา ในช่วงเดือนธันวาคม 2567 ถึงมกราคม 2568 โดยวางแนวส ารวจ 4 แนวเส้นสำรวจ แต่ละเส้นสำรวจยาว 8 เมตร วางแนวเส้นสำรวจขนานและห่างกัน 20 เมตร แต่ละเส้นสำรวจวางกับ ดักผลไม้ซึ่งประกอบด้วย กล้วย มะละกอ และสับปะรด จ านวน 2 กับดัก และกับดักปลา ซึ่งประกอบด้วยเนื้อและกระดูกของปลา จำนวน 2 กับดัก วางกับดักผลไม้และกับดักปลาบนแผ่นส าลีและวางสลับกัน โดยแต่ละกับดักมีระยะห่าง 2 เมตร วางกับดัก 1ชั่วโมง หลังจากนั้นนำแผ่นสำลีซึ่งมีซากผลไม้และซากปลาใส่ในถุงซิบ เติมแอลกอฮอล์ 95 เปอร์เซ็นต์ ในถุงซิบเพื่อเก็บรักษาสภาพ ตัวอย่างมด นำตัวอย่างถุงซิบมาคัดแยกตัวอย่างมดออกจากซากผลไม้และซากปลาในห้องปฏิบัติการตัวอนำย่างมดมาจัดรูปร่างตามมาตรฐานสากลและจัดจำแนกในระดับวงศ์ย่อย สกุล และชนิด โดยใช้ลักษณะรูปร่างภายนอกของมดงานและถ่ายภาพภายใต้ กล้องจุลทรรศน์ ผลการสำรวจพบมดทั้งหมด 4 วงศ์ย่อย 10 สกุล และ 12 ชนิด โดยวงศ์ย่อย Ponerinae พบความหลากหลายของมดในระดับสกุลมากที่สุด (4 สกุล) ขณะที่วงศ์ย่อย Myrmicinae พบความหลากหลายในระดับชนิดมากที่สุด (5 ชนิด) นอกจากนี้พบจำนวนสกุลและชนิดของมดในกับดักผลไม้มากกว่ากับดักปลา (8 สกุล 9 ชนิด และ 6 สกุล 6 ชนิด) เมื่อพิจารณาความคล้ายคลึงของชนิดมดในกับดักผลไม้และกับดักปลา พบว่ามีความคล้ายคลึงของชนิดมดน้อย (33 เปอร์เซ็นต์) โดยมดจำนวน 6 ชนิด และ 3 ชนิด พบเฉพาะในกับดักผลไม้และกับดักปลา ตามลำดับ ขณะที่มดจำนวน 3 ชนิด พบในกับดักทั้งสองรูปแบบ ความหลากหลายของมดในเดือนธันวาคมและมกราคม พบว่ามีความคล้ายคลึงของชนิดมดน้อยมาก (18 เปอร์เซ็นต์) โดยมดจำนวน 7 ชนิด และ 4 ชนิด พบเฉพาะในเดือนธันวาคมและมกราคม ตามลำดับ ผลการสำรวจครั้งนี้บ่งชี้ว่ามดโดยส่วนใหญ่มีความชอบอาหารแต่ละรูปแบบแตกต่างกัน การสำรวจครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานด้านนิเวศวิทยาของมดในป่าเขตร้อน
ความหลากหลายของมด
พื้นที่เกษตรแบบผสมผสาน
น้ำตกโดนหญ้าปล้อง
ปรัชญาพร ธรรมวาโร
นิเวศวิทยาและโครงสร้างของสังคมพืชที่เปลี่ยนแปลงต่อปัจจัยแวดล้อมจำเพาะบนสังคมพืชเขาหินปูนผุกร่อน ในอำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหลากหลาย โครงสร้างของสังคมพืช ปัจจัยแวดล้อมที่ส่งผลต่อสังคมพืชและสถานภาพการอนุรักษ์ของพืช ด าเนินการระหว่างเดือนพฤษภาคม – เดือนสิงหาคม 2565 โดยทำการเก็บข้อมูลความหลากหลาย ของพืชด้วยการวางแปลงตัวอย่างแบบเป็นระบบ ขนาด 1x1 เมตร ตามเส้นส ารวจ 5 เส้น จ านวน 50 แปลง ร่วมกับการเดินสำรวจ ผลการศึกษาพบพืชทั้งสิ้น 77 ชนิด 71 สกุล 38 วงศ์ โดยพบวงศ์หญ้า (POACEAE) มากที่สุด ส่วนชนิดพืชที่มีความสำคัญในสังคมพืชนี้คือ หญ้าลูกไก่ (Germainia lanipes) การศึกษาโครงสร้างของสังคมพืชย่อยใช้การวางแปลงตัวอย่างขนาด 10 x 10 เมตรจำนวน 2 แปลง พบว่าสังคมพืชย่อยบริเวณตีนเขาเป็นสังคมพืชป่าเต็งรัง พบไม้ใหญ่ 5 ชนิด โดยเป้งดอย (Phoenix loureiroi) เป็นไม้ดัชนีของสังคมพืช เมื่อวิเคราะห์ดัชนีความหลากชนิดของShannon-Wiener มีค่าเท่ากับ 1.042 ส่วนสังคมพืชย่อยบริเวณบนเขาเป็นสังคมพืชทุ่งหญ้า พบไม้ใหญ่และไม้ดัชนีเพียงชนิดเดียว คือ เป้งดอย (P. Loureiroi) ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ ระหว่างปัจจัยแวดล้อมและองค์ประกอบชนิดพืชด้วยวิธี CCA พบว่าความลึกของชั้นดินและธาตุไนโตรเจนส่งผลต่อองค์ประกอบ ชนิดพืชและสามารถแบ่งกลุ่มของชนิดพืชได้ 3 กลุ่ม ประกอบด้วย 1) กลุ่มพืชที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความลึกของชั้นดิน 2) กลุ่มพืชที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับธาตุไนโตรเจน 3) กลุ่มพืชที่กระจายตัวทั่วไปไม่สัมพันธ์กับปัจจัยแวดล้อมใดๆ การศึกษานี้ พบพืชที่มีสถานภาพการอนุรักษ์4 ชนิด และไม่พบพืชในรายงานการศึกษาในปี 2557 จำนวน 8 ชนิด อาจเนื่องมาจากช่วงเวลาในการเก็บข้อมูล ปัจจัยคุกคามจากกิจกรรมการท่องเที่ยวและเกษตรกรรม
เขาหินปูนผุกร่อน
จังหวัดกาญจนบุรี
ธรรมรัตน์ พุทธไทย
สุระ พัฒนเกียรติ
ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการจัดการขยะ และแนวทางสู่แผนปฏิบัติการการจัดการขยะมูลฝอย: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลบ้านดอน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรม ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการจัดการขยะมูลฝอยในครัวเรือน และเสนอแนวทางสู่แผนปฏิบัติการการจัดการขยะมูลฝอยโดยใช้กรอบทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน เก็บตัวอย่างด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มตัวอย่างคือ ผู้น าชุมชน และเจ้าหน้าที่กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม และแบบสอบถามกับประชาชนในพื้นที่เทศบาลตำลบ้านดอน 101 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ สถิติทดสอบไค-สแควร์ สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และพหุคูณถดถอยเชิงเส้น จากนั้นวิเคราะห์จุดแข็ง-จุดอ่อน-โอกาส-อุปสรรค (SWOT) และ TOWS Matrix เพื่อเสนอแนวทางที่เหมาะสมตามแต่ละกลยุทธ์ ผลการวิจัยพบว่า (1) กลุ่มตัวอย่างในภาพรวมมีพฤติกรรมการจัดการขยะมูลฝอยของครัวเรือนอยู่ในระดับเหมาะสมปานกลาง โดยปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการจัดการขยะคือ ต าแหน่งทางสังคม การเข้าร่วมโครงการ/กิจกรรมที่เกี่ยวกับการจัดการขยะมูลฝอย และรายได้ส่วนบุคคล (2) พบ 3 ตัวแปร เป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์อย่างโดดเด่นและมีนัยส าคัญต่อการจัดการขยะมูลฝอย ได้แก่ จ านวนสมาชิกในครัวเรือน การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง และความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรม (3) กลยุทธ์เชิงรุกคือ ยกระดับการจัดการขยะเป็นวาระส าคัญของเทศบาล เพิ่มความถี่ในการจัดกิจกรรมและจัดสรรงบประมาณเพื่อจัดท าโครงการจัดการขยะมูลฝอย กลยุทธ์เชิงแก้ไขคือ ก าหนดนโยบายให้สอดคล้องกับกฎหมายและเร่งศึกษาโครงการบริการจัดเก็บขยะมูลฝอย กลยุทธ์เชิงป้องกันคือ เพิ่มงบประมาณด้านการจัดการขยะ สร้างการรับรู้ และส่งเสริม อสม. เป็นสื่อกลางเข้าถึงประชาชน และกลยุทธ์เชิงรับคือ เพิ่มอัตราก าลังของผู้รับผิดชอบงานด้านการจัดการขยะ ลงพื้นที่เข้าถึงประชาชนเพื่อรับรู้ปัญหา ข้อเสนอแนะที่ส าคัญคือ ควรปรับเปลี่ยนรูปแบบการจัดการขยะจากที่ภาครัฐเป็นผู้ด าเนินการหลักมาเป็นรูปแบบที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างแท้จริง โดยประชาชนตระหนักถึงบทบาทและศักยภาพของตนในการจัดการขยะในชีวิตประจ าวัน ขณะที่ภาครัฐท าหน้าที่เป็นผู้อ านวยความสะดวกโดยให้ความรู้ สนับสนุนทรัพยากร และสร้างแรงจูงใจเพื่อส่งเสริมการจัดการขยะที่ขับเคลื่อนโดยชุมชนอย่างยั่งยืน
Natural Resource and Environmental Management and Policy
ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน
สุกัญญา เสรีนนท์ชัย
ศรัณยา สุจริตกุล
ชุดสาธิตการทางานระบบหัวกรอของยูนิตทันตกรรม สาหรับประกอบการอบรมและบรรยาย
หน่วยซ่อมบารุง งานกายภาพและสิ่งแวดล้อม คณะทันตแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล มีภารกิจหน้าที่ในการอบรมให้ความรู้ด้านการบารุงรักษาเครื่องมือทางทันตกรรมแก่นักศึกษาผู้ช่วยทันตแพทย์ ซึ่งที่ผ่านมาการอบรมให้ความรู้สังเกตพบว่านักศึกษาผู้ช่วยทันตแพทย์ยังขาดความรู้ความเข้าใจในการอบรมทางด้านยูนิตทันตกรรม เนื่องจากระบบการทางานของยูนิตทันต กรรมค่อนข้างซับซ้อนจึงส่งผลกระทบต่อความรู้ความเข้าใจของนักศึกษาผู้ช่วยทันตแพทย์ในการอบรม นั้น งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาและออกแบบจัดทาชุดสาธิตการทางานระบบหัวกรอของยูนิตทันตกรรมสาหรับประกอบการอบรมและบรรยายโดยการนาวัสดุอุปกรณ์ของยูนิตทันตกรรมที่มีใช้งานอยู่มาประกอบในการจัดทา และนาชุดสาธิตไปใช้งานประกอบการอบรมและบรรยาย หลังจากปรับปรุง พบว่า นักศึกษาผู้ช่วยทันตแพทย์มีผลรวมคะแนนจากการทดสอบความรู้มากกว่าร้อยละ 90 และมีความพึงพอใจต่อการใช้ชุดสาธิตการทางานระบบหัวกรอของยูนิตทันตกรรมไปใช้ประกอบการอบรมและบรรยายมกกว่าร้อยละ 90 และได้พัฒนาจัดทา QR Code เพื่อให้นักศึกษาผู้ช่วยทันตแพทย์สามารถเข้าไปทบทวนความรู้ได้ตลอดเวลา ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายพัฒนาความรู้ความร่วมมือส่งเสริมการการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals :SDGs) คือเป้าหมายที่ 17
ณัฐวิชช์ วงษ์ฮ้อเจริญ
ปฐมพงศ์ แสงพันธ์
ปรีชา แก้วชูเงิน
ระบบจัดการอาหารผ่านระบบ IoT
ในปัจจุบันวิกฤตขยะจากอาหารที่เกิดจากอาหารเหลือทิ้งจากการบริโภคครัวเรือนของประชากรทั่วโลก มีปริมาณปีละมากกว่า หนึ่งพันล้านตัน ส่งผลให้เกิดก๊าซเรือนกระจกเพิ่มขึ้นจากอาหารที่เน่าเสีย ท าให้รัฐบาลของแต่ละประเทศได้ออกนโยบายและรณรงค์ให้ ประชาชนตระหนักถึงปัญหาที่เกิดขึ้น อาทิ นโยบายการจัดการและการก าจัดขยะ และนโยบายการป้องกันและลดการเกิดขยะอาหาร เป็นต้น คณะผู้วิจัยตระหนักถึงความส าคัญของปัญหาเหล่านี้ จึงได้พัฒนาระบบจัดการอาหารผ่านระบบ IoT พร้อมสร้างแอปพลิเคชัน บนโทรศัพท์มือถือ โดยมีวัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ เพื่อออกแบบและสร้างต้นแบบระบบจัดการอาหารผ่านระบบ IoT ด้วย วิธีการด าเนินการวิจัย 4 กระบวนการ คือ 1. ค้นหาและวิเคราะห์ความต้องการ 2. ออกแบบระบบจัดการอาหาร 3. สร้างต้นแบบ และ 4. ประเมินระบบ คณะผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามเพื่อหาและวิเคราะห์ความต้องการโดยผู้ใช้ และได้จัดท า แบบประเมินการออกแบบส่วนติดต่อผู้ใช้และประเมินการใช้งานระบบโดยผู้เชี่ยวชาญจ านวน 5 ท่าน และน าข้อมูลที่ได้จากการ ประเมินมาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วยการหาค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยครั้งนี้ พบว่า การออกแบบส่วนติดต่อผู้ใช้ในภาพรวมของการออกแบบ ได้ผลประเมินอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมี ค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.80 และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน SD เท่ากับ 0.45 และการใช้งานต้นแบบระบบจัดการอาหารผ่านระบบ IoT ในภาพรวมของการออกแบบ ได้ผลประเมินอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.60 และค่าส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน SD เท่ากับ 0.55
ระบบจัดการอาหาร
การจัดการสินค้าคงคลัง
ลักษณ์นารา จันทรารมย
ดุสิต งามรุ่งโรจน์
วริษฐ์ ธรรมศิริโรจน์
การพัฒนาขั้วไฟฟ้าทังสเตนออกไซด์เพื่อผลิตไฮโดรเจนในกระบวนการไฟฟ้าเคมีเชิงแสง
พลังงานไฮโดรเจนจัดเป็นเชื้อเพลิงพลังงานทดแทนที่มีประสิทธิภาพและลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้ สามารถผลิตด้วยปฏิกิริยาการแยกโมเลกุลน้้าในกระบวนการไฟฟ้าเคมีเชิงแสง โดยอาศัยสารกึ่งตัวน้าและแสง งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์ขั้วไฟฟ้าฟิล์มบางนาโนทังสเตนออกไซด์ (WO3) ด้วยวิธีไฮโดรเทอมอล เพื่อผลิตไฮโดรเจนในกระบวนการไฟฟ้าเคมีเชิงแสง และศึกษาปัจจัยของอุณหภูมิที่ใช้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการผลิตไฮโดรเจน โดยก้าหนดอุณหภูมิ 120 150 และ 180 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 12 ชั่วโมง รวมทั้งศึกษาคุณสมบัติทางกายภาพและเคมีด้วยเทคนิคการวิเคราะห์ต่างๆ จากการศึกษาพบว่าฟิล์มบางนาโน WO3 มีโครงสร้างแบบ 2 มิติ ลักษณะรูปร่างเป็นนาโนเพลท (Nanoplate) และโครงสร้างผลึกเป็นแบบโมโนคลินิก (Monoclinic) แสดงค่าการดูดกลืนแสงสูงสุดที่ 475 นาโนเมตร นอกจากนี้พบว่าอุณหภูมิที่ใช้ในสังเคราะห์ฟิล์มบางแตกต่างกัน ส่งผลต่อโครงสร้างผลึกและความสามารถในการดูดกลืนแสงของฟิล์มบาง WO3 จึงส่งผลให้ค่าความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าที่แตกต่างกัน โดยขั้วไฟฟ้า WO3 ที่อุณหภูมิ 120 °C แสดงค่ากระแสไฟฟ้ามากที่สุด ประมาณค่าได้ 2.82 mA/cm2 ในสารละลายอิเล็กโทรไลต์โซเดียมซัลเฟต 0.5M ภายใต้ความเข้มแสง AM 1.5G (100 mW/cm2 ) เนื่องจากให้ค่าการดูดกลืนแสงสูงที่สุด และแสดงโครงสร้างผลึกที่ดี เกิดการแยกกันของอิเล็กตรอนและโฮลได้ดี ส่งผลให้เกิดปฏิกิริยารีดอกซ์ของน้้าและผลิตไฮโดรเจนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นสามารถสรุปได้ว่าอุณหภูมิเป็นปัจจัยหนึ่งที่ส้าคัญในการเตรียมขั้วไฟฟ้าฟิล์มบาง WO3 ที่ได้และสามารถน้าไปประยุกต์ใช้ในการผลิตไฮโดรเจนในปฏิกิริยาการแยกโมเลกุลน้้าในกระบวนการไฟฟ้าเคมีเชิงแสง ด้วยวิธีการสังเคราะห์ที่ง่าย ต้นทุนต่้า และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
ปฏิกิริยาไฟฟ้าเคมีเชิงแสง
จักรพล พันธุวงศ์ภักดี
ศุภศิลป์ ทวีศักดิ์
เพียงใจ พีระเกียรติขจร
การย่อยสลายพลาสติกชีวภาพภายใต้สภาวะการหมักขยะอินทรีย์และสภาวะจริง ในบ่อฝังกลบขยะ
ปัจจุบันปัญหาขยะพลาสติกทั่วโลกมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีพลาสติกจานวนมากที่ไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พลาสติกชีวภาพจึงได้รับความสนใจ ในฐานะวัสดุทางเลือกที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเพื่อเปรียบเทียบการย่อยสลายของพลาสติกชีวภาพ 3 ชนิด ได้แก่ พอลิแลกติกแอซิด (PLA), พอลิบิวทิลีนซัคซิเนต (PBS) และพอลิบิวทิลีนอะดิเพต-โค-เทเรฟทาเลต (PBAT) ภายใต้สภาวะการหมักขยะอินทรีย์แบบใช้อากาศที่อุณหภูมิสูงเป็นเวลา 84 วัน และในสภาวะจริงของบ่อฝังกลบขยะเป็นระยะ เวลา 365 วัน ผลการศึกษาพบว่า พลาสติกชีวภาพทั้งสามชนิดสามารถย่อยสลายได้สมบูรณ์ในระบบหมักแบบใช้อากาศ โดย PLA ย่อยสลายได้ภายใน 14 วัน ขณะที่ PBS และ PBAT ใช้เวลา 84 วัน ในทางตรงกันข้าม ภายใต้สภาวะบ่อฝังกลบขยะ พบว่าเฉพาะ PLA เท่านั้นที่สามารถย่อยสลายได้สมบูรณ์ภายใน 365 วัน ขณะที่ PBS และ PBAT ย่อยสลายได้เพียง ร้อยละ 11 จากการศึกษาลักษณะพื้นผิวของพลาสติกชีวภาพด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด (SEM) พบการเปลี่ยนแปลงของพื้นผิว ได้แก่ ความขรุขระ รอยแตก และการเกาะติดของจุลินทรีย์ ซึ่งบ่งชี้ถึงกระบวนการย่อยสลาย ทางชีวภาพที่เกิดขึ้น ข้อมูลจากการศึกษานี้สามารถนาไปใช้ประโยชน์ในการวางแผนและพัฒนาการจัดการขยะพลาสติกชีวภาพอย่างยั่งยืนในประเทศไทย
ทิพย์อาภรณ์ บุบผาชาติ
พีระพงศ์ โภคพัทน์
สิริกร ศาสตระรุจิ
ณัฎฐาพัชร์ สังขนันท์
บรรพต เจี้ยงเจริญ
เบญจวรรณ ทองชื่นตระกูล
ธนาวดี ลี้จากภัย
การพัฒนาโฟมยางที่ใช้ฟีโรโมนสังเคราะห์เพื่อควบคุมด้วงแรดมะพร้าวOryctes rhinoceros L.
มะพร้าวและปาล์มน้ามันเป็นพืชเศรษฐกิจส้าคัญในประเทศต่างๆ เช่น ไทย ฟิลิปปินส์ และมาเลเซีย ซึ่งใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร เครื่องส้าอาง และพลังงานทดแทน แต่ศัตรูพืชอย่างด้วงแรดมะพร้าว (Oryctes rhinoceros L.) ส่งผลกระทบต่อผลผลิต การควบคุมศัตรูพืชในปัจจุบันที่ใช้สารเคมีและฟีโรโมน ethyl 4-methyloctanoate (E4-MO) ที่มีข้อจ้ากัดในด้านต้นทุนและประสิทธิภาพ ดังนั นโครงงานจึงมุ่งเน้นไปที่การขยายอายุการใช้งานของฟีโรโมน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการควบคุมศัตรูพืชทดแทนการใช้สารเคมีที่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม การศึกษาอัตราส่วนและระยะเวลาการเตรียมโฟมยางธรรมชาติ การศึกษาหาปริมาณฟีโรโมนที่เหมาะสม และสูตรโฟมยางที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการดึงดูดด้วงแรดมะพร้าว ผลการศึกษาพบว่า สูตรการตี 3 นาที Laurate มีความหนาแน่นสูงสุด (0.3453 ± 0.01 g/cm³) และสูตรการตี 5 นาที Oleate มีความหนาแน่นต่้าสุด (0.2864 ± 0.01 g/cm³) การวิเคราะห์ด้วยกล้องจุลทรรศน์เผยให้เห็นว่า โฟมยางที่มีความหนาแน่นต่้ากว่ามีความสามารถในการระเหยของฟีโรโมนได้ดีกว่า เนื่องจากมีรูพรุนที่ใหญ่กว่า การศึกษาปริมาณฟีโรโมนพบว่า 100 และ 150 ไมโครลิตร ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยส้าคัญทางสถิติ (p > 0.05) สูตรการตี 3 นาที Laurate และ 3 นาที Oleate มีอัตราการดึงดูด 22.22 ± 3.81% และ 23.81 ± 4.29% ตามล้าดับ โดยไม่มีความแตกต่างทางสถิติกันอย่างมีนัยส้าคัญ (p > 0.05) สรุปได้ว่า สูตรที่มีรูพรุนใหญ่เหมาะส้าหรับการปลดปล่อยฟีโรโมนรวดเร็ว ส่วนสูตรที่มีความหนาแน่นมากเหมาะส้าหรับการใช้งานที่ทนทาน ผลการศึกษานี สนับสนุนการพัฒนากับดักฟีโรโมนเพื่อควบคุมศัตรูพืชอย่างยั่งยืนและลดการใช้สารเค
แอมโมเนียมโอลิเอต
แอมโมเนียมลอเลต
ประสิทธิภาพการขจัดคราบโลหิตบนผ้าโดยใช้สารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอ
การศึกษาประสิทธิภาพการขจัดคราบโลหิตบนผ้าโดยใช้สารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการขจัดคราบโลหิตบนผ้าโดยใช้สารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอ และ 2) เพื่อศึกษาการหาปริมาตรของสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอ นาสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนไปวัดปริมาตร และนาผลที่ได้ไปหาค่าเฉลี่ยเลขคณิต พบว่า ปริมาตรสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเมล็ดของมะละกอมีปริมาตรมากกว่าสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกของมะละกอ โดยปริมาตรสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปน จากเปลือกและเมล็ดของมะละกอเฉลี่ยที่ได้จานวน 40 และ 63 ตามลาดับ และเมื่อนาสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอมาทดสอบการกาจัดคราบโลหิตบนผ้าฝ้ายและผ้าไนลอน โดยนาผ้าหลังการซักล้างไปตรวจคราบโลหิตด้วยวิธีฟีนอล์ฟทาลีนและวิธีลูมินอล จากนั้นวัดระดับความเข้ม/ความสว่างสีจากระบบสี HSL พบว่า สารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอสามารถขจัดคราบโลหิตบนผ้าฝ้ายได้ โดยสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเมล็ดของมะละกอ มีประสิทธิภาพมากที่สุด รองลงมา คือ เปลือกของมะละกอ โดยมีค่าร้อยละความเข้มสีเฉลี่ยเท่ากับ 1.7 และ 3.53 และ มีค่าร้อยละความสว่างสีเฉลี่ยเท่ากับ 44.84 และ 46.45 ตามลาดับ จากการพิจารณาระดับความเข้มสีเป็น + และ ระดับความสว่างสีเป็น ++ เท่ากัน แสดงว่า เปลือกและเมล็ดของมะละกอมีประสิทธิภาพเท่ากันหรือใกล้เคียงกันมาก และ พบว่า สารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเปลือกและเมล็ดของมะละกอสามารถขจัดคราบโลหิตบนผ้าไนลอนได้ โดยสารสกัดหยาบเอนไซม์ปาเปนจากเมล็ดของมะละกอมีประสิทธิภาพมากที่สุด รองลงมา คือ เปลือกของมะละกอ โดยมีค่าร้อยละความเข้มสีเฉลี่ยเท่ากับ 2.36 และ 3.14 และ มีค่าร้อยละความสว่างสีเฉลี่ยเท่ากับ 49.15 และ 49.74 ตามลาดับ จากการพิจารณาระดับความเข้มสีเป็น + และ ระดับความสว่างสีเป็น ++ เท่ากัน แสดงว่า เปลือกและเมล็ดของมะละกอมีประสิทธิภาพเท่ากันหรือใกล้เคียงกันมาก
ระดับความเข้มและความสว่างสี
สรธร สุขสัมฤทธิ์
ปวริศร์ พงษ์ศิริวัฒน์
การประเมินปริมาณคาร์บอนสะสมด้วยอากาศยานไร้คนขับในแปลงป่าสักที่ดูแล โดยศูนย์เครือข่ายการเรียนรู้เพื่อภูมิภาค จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จังหวัดสระบุรี
ประเทศไทยกาหนดเป้าหมายความเป็นกลางทางคาร์บอนภายในปี ค.ศ. 2050 เพื่อร่วมแก้ไขปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกับนานาประเทศ มาตรการหนึ่งคือการใช้ระบบนิเวศป่าไม้ที่สามารถดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้ ซึ่งจาเป็นต้องมีการติดตามปริมาณคาร์บอนสะสมและการเพิ่มพูนคาร์บอนสะสมในต้นไม้ อย่างไรก็ตาม วิธีการศึกษาแบบดั้งเดิมต้องใช้งบประมาณ แรงงาน และเวลามาก ปัจจุบัน มีการนาอากาศยานไร้คนขับ (Unmanned Aerial Vehicle: UAV) มาใช้เพื่อลดข้อจากัดดังกล่าว งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบปริมาณคาร์บอนสะสมจากวิธีการศึกษาแบบดั้งเดิม และวิธีการใช้ UAV ในแปลงต้นสักอายุ 3 ปี ที่ดูแลโดยศูนย์เครือข่ายการเรียนรู้เพื่อภูมิภาค จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จังหวัดสระบุรี การศึกษาทาโดยวางแปลงศึกษาภาคสนามในพื้นที่ 15 ไร่ บันทึกความสูง และเส้นผ่านศูนย์กลางระดับอก (Diameter at Breast Height: DBH) แล้วนามาสร้างสมการความสัมพันธ์ระหว่างความสูงและ DBH จากนั้นคานวณมวลชีวภาพเหนือและใต้พื้นดินโดยใช้สมการแอลโลเมตรี แล้วหาค่าปริมาณคาร์บอนสะสม สาหรับวิธีการ UAV ทาโดยการถ่ายภาพถ่ายทางอากาศ จากนั้นนามาสร้างแบบจาลองความสูงสิ่งปกคลุมเชิงเลข (Digital Surface Model: DSM) และแบบจาลองความสูงภูมิประเทศเชิงเลข (Digital Terrain Model: DTM) แล้วนามาสร้างแบบจาลองความสูงทรงพุ่ม (Canopy Height Model: CHM) เพื่อหาความสูงของต้นไม้ และนามาประมาณค่า DBH ด้วยสมการความสัมพันธ์ระหว่างความสูงกับ DBH ที่สร้างขึ้น ผลการศึกษาพบว่าปริมาณคาร์บอนสะสมจากทั้งสองวิธีมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95% โดยวิธีการวางแปลงภาคสนาม มีค่าเท่ากับ 12.1 กิโลกรัมคาร์บอน/ไร่ และวิธีการ UAV มีค่าเท่ากับ 7.9 กิโลกรัมคาร์บอน/ไร่
สมการแอลโลเมตรี
อากาศยานไร้คนขับ
พงษ์ชัย ดำรงโรจน์วัฒนา
การประเมินระดับพื้นหลังธรรมชาติของคลอไรด์: กรณีศึกษาชั้นน้้าบาดาลพระประแดงจังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินระดับพื้นหลังธรรมชาติของคลอไรด์ในชั้นน้้าบาดาลพระประแดง ซึ่งเป็นแหล่ง น้้าบาดาลที่มีบทบาทส้าคัญในจังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันคุณภาพน้้าบาดาลในพื้นที่ดังกล่าวถูกคุกคามจากการเพิ่มขึ้นของปริมาณคลอไรด์ ซึ่งอาจเกิดจากกิจกรรมอุตสาหกรรมหรือการรุกล้้าของน้้าเค็ม จึงมีความจ้าเป็นต้องด้าเนินมาตรการติดตามและบริหารจัดการน้้าบาดาลอย่างรัดกุม เพื่อป้องกันผลกระทบต่อทรัพยากรน้้าในระยะยาว งานวิจัยนี้ใช้ข้อมูลช่วงปี พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ. 2564 โดยได้มีการศึกษาและวิเคราะห์ค่าระดับพื้นหลังธรรมชาติของคลอไรด์ เพื่อที่จะท้าความเข้าใจในลักษณะการกระจายตัวของปริมาณคลอไรด์ และวิเคราะห์แนวโน้มที่อาจเกิดจากการรุกล้้าของน้้าทะเลเข้าสู่ชั้นน้้าบาดาล โดยใช้การวิเคราะห์ทางสถิติ การจัดท้า piper diagrams และการตรวจสอบสมดุลประจุไอออน ผลการศึกษาพบว่าแหล่งน้้าบาดาลแต่ละพื้นที่มีระดับคลอไรด์ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะบริเวณที่อยู่ใกล้ชายฝั่ง มีระดับคลอไรด์สูงกว่าพื้นที่อื่นอย่างมีนัยส้าคัญ รวมทั้งส่วนใหญ่เป็นน้้าบาดาลประเภทโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) เป็นหลัก ซึ่งบ่งชี้ว่ามีการรุกล้้าของน้้าทะเลอย่างมีนัยส้าคัญ ผลลัพธ์นี้น้าไปสู่การประเมินระดับพื้นหลังธรรมชาติ (NBL) และช่วยวิเคราะห์แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของคุณภาพน้้าตามเวลา พร้อมทั้งเน้นย้้าถึงความส้าคัญของการติดตามตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง และการจัดท้ามาตรการเชิงนโยบายที่เหมาะสม เพื่อรักษาความยั่งยืนของแหล่งน้้าบาดาลในจังหวัดสมุทรปราการ
ระดับพื้นหลังธรรมชาติ (NBL)
ชั้นน้้าบาดาลพระประแดง
รุกล้้าของน้้าเค็ม
ชุตินันท์ ลิมปกาญจน์เวช
ศรีเลิศ โชติพันธรัตน์
อิทธิพลของประสบการณ์การท่องเที่ยวเสมือนจริงต่อความตั้งใจในการเยี่ยมชมสถานที่จริง
การท่องเที่ยวมีบทบาทสาคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ หนึ่งในเทคโนโลยีที่ส่งเสริมสื่อท่องเที่ยวให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น คือการท่องเที่ยวเสมือนจริง ซึ่งเป็นการจาลองสภาพแวดล้อมของสถานที่ท่องเที่ยวผ่านระบบคอมพิวเตอร์ เพื่อให้ผู้ใช้สามารถรับรู้และโต้ตอบกับสื่อในรูปแบบที่เสมือนจริง ช่วยในการวางแผนและสร้างแรงจูงใจในการท่องเที่ยว งานวิจัยนี้ศึกษาผลของประสบการณ์การท่องเที่ยวเสมือนจริงต่อความตั้งใจในการเยี่ยมชมสถานที่จริง โดยใช้โมเดลเอส-โอ-อาร์ (Stimulus-Organism-Response) โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือคนไทยเจเนอเรชันแซด จานวน 147 คน ที่ไม่เคยท่องเที่ยวในสถานที่ที่ใช้ในการศึกษามาก่อน แบ่งหน่วยตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม คือ 1) กลุ่มที่รับประสบการณ์การท่องเที่ยวเสมือนจริง และ 2) กลุ่มที่รับชมวิดีโอ เพื่อวิเคราะห์ตัวแปร 6 ด้าน ได้แก่ การรับรู้คุณภาพของข้อมูล การรับรู้คุณภาพของการบริการ การรับรู้คุณภาพของระบบ การรับรู้ความสนุกสนาน การปรากฏตัวทางไกลเสมือนจริง และความจดจ่อ รวมทั้งวิเคราะห์ความตั้งใจในการเยี่ยมชมสถานที่จริง ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มที่รับประสบการณ์การท่องเที่ยวเสมือนจริง มีค่าตัวแปรทั้ง 6 ด้าน และความตั้งใจเยี่ยมชมสถานที่จริง สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับชมวิดีโออย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ โดยตัวแปรที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกต่อความตั้งใจเยี่ยมชมสถานที่จริงอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ คือการรับรู้คุณภาพของการบริการ การรับรู้คุณภาพของระบบ และความจดจ่อของผู้ใช้ ผู้ประกอบการในธุรกิจท่องเที่ยวสามารถนาผลการวิจัยมาใช้สร้างกลยุทธ์ เพิ่มแรงจูงใจให้นักท่องเที่ยวตัดสินใจที่จะมาเยี่ยมชมสถานที่ท่องเที่ยวจริง รวมถึงนาไปใช้ปรับปรุงการท่องเที่ยวเสมือนจริงให้มีคุณภาพ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน
การท่องเที่ยวเสมือนจริง
การท่องเที่ยวไทย
ประสบการณ์การท่องเที่ยว
ความตั้งใจในการเยี่ยมชมสถานที่จริง
พิมพ์มณี รัตนวิชา
การปนเปื้อนของไมโครพลาสติกในน้้าแข็งของร้านจ้าหน่ายอาหารภายในพื้นที่คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตพญาไท
น้้าแข็งเป็นผลิตภัณฑ์ที่นิยมบริโภคและหาซื้อได้ง่ายในประเทศไทย เนื่องจากมีการใช้แหล่งน้้าดิบในกระบวนการผลิตซึ่งมีโอกาสปนเปื้อนไมโครพลาสติก จึงมีความเสี่ยงต่อการได้รับสัมผัส การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปนเปื้อนของ ไมโครพลาสติกในน้้าแข็งจากร้านจ้าหน่ายอาหารภายในพื้นที่คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตพญาไท จ้านวน 4 ร้าน ตัวอย่างน้้าแข็งน้ามาสกัดสารอินทรีย์ด้วยวิธี Oxidative Digestion (H2O2) และกรองแยกไมโครพลาสติกผ่าน silicon membrane (1.5 μm) ก่อนน้าไปวิเคราะห์สัณฐานและปริมาณของไมโครพลาสติกด้วยกล้องจุลทรรศน์สเตอริโอ จ้าแนกและระบุประเภทพลาสติกด้วยเทคนิค Fourier Transform Infrared Spectroscopy โหมด Attenuated Total Reflection ร่วมกับการตรวจสอบสุขาภิบาลอาหารภายในร้านจ้าหน่ายอาหารเพื่อพิจารณาปัจจัยที่ส่งผลต่อการปนเปื้อน ผลการศึกษาจากการส่องกล้องจุลทรรศน์สเตอริโอ พบชิ้นส่วนไมโครพลาสติก 123-316 ชิ้นต่อตัวอย่างน้้าแข็ง 150 mL (เฉลี่ย 63 ± 36 ชิ้น) ชนิดสัณฐานที่พบมากที่สุดคือ เส้นใย ขนาดตั้งแต่ 3-726 ไมโครเมตร เมื่อสุ่มตัวอย่างไปวิเคราะห์ด้วย FTIR 14 ชิ้น สามารถระบุเป็นไมโครพลาสติกได้ 42.9% จ้าแนกเป็นได้เป็นพลาสติกประเภท Polypropylene และ Polyester จากการสังเกตของผู้วิจัยร่วมกับแบบตรวจสุขาภิบาล พบสาเหตุการปนเปื้อนอาจมาจากกระสอบน้้าแข็งที่ใช้บรรจุน้้าแข็งส้าหรับบริโภคในการขนส่งเสื่อมสภาพ หรือไมโครพลาสติกปนเปื้อนตั้งแต่แหล่งน้้าดิบและกระบวนการผลิตน้้าแข็งจากต้นทาง ผลการศึกษาครั้งนี้ใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานแสดงการปนเปื้อนไมโครพลาสติกในพื้นที่วิทยาเขตพญาไท ส้าหรับประเมินความเสี่ยงจากการได้รับสัมผัสไมโคร พลาสติกต่อไป
ร้านจ้าหน่ายอาหาร
สุวิชญา พานุพันธ์
อาซีดีน ตะโละดิง
ณัฐเศรษฐ ชำนาญมาก
ธีรพงษ์ เลิศอัศวกร
นวัตกรรมน้้าผักสกัดเย็นตามแนวคิดโภชนาการอีพีเจเนติกส้าหรับกลุ่มวัยเรียนที่ไม่ชอบทานผัก
ปัจจุบันแนวคิดด้าน epigenetic nutrition ชี้ว่าการบริโภคผักและผลไม้มีสารอาหารจาเป็นที่ช่วยชะลออายุดีเอ็นเอได้ อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมการไม่ชอบทานผัก ยังเป็นอุปสรรคสาคัญในการส่งเสริมการบริโภคตามแนวคิดดังกล่าว งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์น้าผักสกัดเย็นสาหรับผู้ที่ไม่ชอบรับประทานผัก โดยอ้างอิงส่วนประกอบตามงานวิจัย ซึ่งประกอบด้วยเคล แครอท ฟักทอง บีทรูท น้ามันสกัดจากเมล็ดฟักทอง น้ามันสกัดจากเมล็ดทานตะวัน บลูเบอร์รี และแอปเปิลเขียว ซึ่งมีสารอาหารทีช่วยลดการอักเสบ เสริมภูมิคุ้มกัน และปรับรูปแบบ DNA methylation ผ่านกลไก epigenetic โดยผู้วิจัยได้พัฒนาน้าผักตั้งต้น 4 สูตร เพื่อรับฟังข้อเสนอแนะจากผู้บริโภคด้านรสชาติ สี กลิ่น และรสสัมผัส จากนั้นได้นาสูตรที่ได้รับการประเมินด้วยคะแนนสูงสุดไปพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์น้าผักสกัดเย็นเพื่อเพิ่มความสะดวกในการบริโภค ผู้วิจัยได้ศึกษาความพึงพอใจของผู้บริโภคที่อยู่ในวัยเรียนที่มีแนวโน้มไม่ชอบรับประทานผักและไม่ได้รับประทานผักเป็นประจา พบว่านักเรียนกลุ่มนี้ให้คะแนนความพึงพอใจต่อผลิตภัณฑ์น้าผักสกัดเย็นเฉลี่ยที่ 3.67 (ค่อนข้างพึงพอใจ) และเชื่อว่าผลิตภัณฑ์น้าผักนี้มีประโยชน์ต่อสุขภาพในระดับสูง (ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.33) และผลการวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ประโยชน์ต่อสุขภาพและแนวโน้มที่จะซื้อผลิตภัณฑ์ พบว่ามีค่าสัมประสิทธิ์ความสัมพันธ์ในระดับสูง (r = 0.76) งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าน้าผักสกัดเย็นที่ออกแบบจากข้อมูลทางวิจัยสามารถตอบโจทย์การบริโภคผักในกลุ่มที่ไม่ชอบผักได้ และเป็นทางเลือกในการดูแลสุขภาพและชะลอวัยผ่านโภชนาการอย่างยั่งยืนได้
โภชนาการอีพีเจเนติก
การหลีกเลี่ยงการบริโภคผัก
ณอัญญา ธนินภัสสร
ความผันแปรของไอโซโทปเสถียรน้้า พื้นที่ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงเลอตอ จังหวัดตาก
The study on stable isotope of water masses variations at Lertor Royal Project Development Center (LRPDC), Tak Province, was investigated through the collection of water samples from Mae Hin and Mae La sub-watershed located within the LRPDC boundaries. Totally 9 water samples included 1 rainwater sample, 5 surface water samples, and 3 groundwater samples were gathered. The stable isotopic composition of these samples was analyzed using the Liquid Water Isotope Analyzer (Model LGR: DLT-100). (full abstract in PDF file)
ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงเลอตอ
ปานตะวัน มะศรีพันธ์
กิตติศักดิ์ จินดาวงศ์
สหภาพ พันธ์ปัญญากรกุล
พัชรียา จันทร์เรือง
เกียรติพงษ์ ค้าดี
เสาวคนธ์ โนสูงเนิน
พัชเรศร์ ชคัตตรัยกุล
ยุทธพงษ์ คีรีมังคละ
บัญประชา ทองโชติ
ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้น
การวิจัยเชิงความสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้น กลุ่มตัวอย่างคือ เด็กที่มีอายุ 6-12 ปี ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคสมาธิสั้น ที่มารับบริการที่คลินิกจิตเวชเด็กและวัยรุ่น โรงพยาบาลศูนย์ จานวน 115 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 7 ส่วน คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้น และผู้ดูแลหลัก 2) แบบสอบถามทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้น 3) แบบประเมิน SNAP-IV ด้านอาการขาดสมาธิ และอยู่ไม่นิ่ง/หุนหันพลันแล่น 4) แบบประเมินภาวะดื้อต่อต้าน 5) แบบประเมินการเห็นคุณค่าในตัวเอง 6) แบบประเมินสัมพันธภาพในครอบครัว และ 7) แบบประเมินการอบรมเลี้ยงดูในครอบครัว เครื่องมือที่ 2, 6 และ 7 ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จานวน 3 ท่าน ได้ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหา (CVI) ของเครื่องมือที่ 2, 6 และ 7 เท่ากับ 0.95, 1.00 และ 1.00 ตามลาดับ และการตรวจสอบค่าความเที่ยงของเครื่องมือส่วนที่ 2, 3, 4, 5, 6 และ 7 โดยคานวณหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคได้ เท่ากับ .92, .94, .85, .96, .70 และ .74 ตามลาดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติสหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า ข้อมูลทั่วไปของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้นส่วนใหญ่เป็นเพศชาย ร้อยละ 85.2 และเพศหญิงร้อยละ 14.8 ระยะเวลาป่วยด้วยโรคสมาธิสั้นเฉลี่ย 3 ปี สถานภาพสมรสของบิดามารดาพบส่วนใหญ่สมรสอยู่ด้วยกัน ร้อยละ 62.6 อาศัยอยู่กับบิดามารดา ร้อยละ 83.5 ทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้นมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง (M=2.96, S.D.=0.605) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้น ได้แก่ การเห็นคุณค่าในตัวเอง สัมพันธภาพในครอบครัว และการอบรมเลี้ยงดูในครอบครัว มีความสัมพันธ์ทางบวกระดับน้อยกับทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้น อย่างมีนัยสาคัญทางสถิติที่ 0.01 (r = 0.297297, r = 0.250 และ r = 0.265 ตามลาดับ) ผลการวิจัยในครั้งนี้ เป็นข้อมูลพื้นฐานสาหรับสามารถนาไปใช้ในการส่งเสริมทักษะทางสังคมของเด็กวัยเรียนสมาธิสั้นได้
เด็กวัยเรียนสมาธิสั้น
การเห็นคุณค่าในตัวเอง
สัมพันธภาพในครอบครัว
การอบรมเลี้ยงดูในครอบครัว
กระบวนทัศน์ของเศรษฐกิจเมืองสู่นวัตกรรมเพื่อความยั่งยืนและการรักษาสมดุลระบบนิเวศ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษากระบวนทัศน์ของเศรษฐกิจเมืองที่ปรับเปลี่ยนสู่แนวทางนวัตกรรมเพื่อความยั่งยืนและการรักษาสมดุลของระบบนิเวศ โดยวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการเติบโตทางเศรษฐกิจกับการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนในบริบทของเมือง โดยทาการศึกษา วิเคราะห์ สังเคราะห์ ทบทวนวรรณกรรม และศึกษากรณีตัวอย่างจากเมืองที่ประสบความสาเร็จในการนานวัตกรรมมาใช้เพื่อความยั่งยืนควบคู่กับการพัฒนาเศรษฐกิจ ของเมือง ประกอบด้วย 1) โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก 2) ประเทศสิงคโปร์ และ 3) อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ และ เกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจเมืองที่สามารถดาเนินไปควบคู่กับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมได้ ผลการศึกษา พบว่า กระบวนทัศน์ใหม่ของเศรษฐกิจเมือง คือการประยุกต์ใช้แนวคิด การพัฒนาอย่างยั่งยืน เศรษฐกิจหมุนเวียน เศรษฐกิจสีเขียว และแนวคิดเรื่องนวัตกรรมและเทคโนโลยีอัจฉริยะ แล้วนามาสังเคราะห์เพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อแนวทางในการออกแบบนโยบายสาธารณะสาหรับลดปัญหาความไม่สมดุลระหว่างการพัฒนาเศรษฐกิจและสมดุลระบบนิเวศ โดยสามารถดาเนินการให้เป็นรูปธรรมได้ ดังนี้ (1) กาหนดนโยบายและแผนกลยุทธ์ที่เป็นรูปธรรม (2) สร้างการจัดการขยะและมลพิษทางอากาศอย่างเป็นระบบ (3) พัฒนาระบบขนส่งมวลชนที่เชื่อมโยงและอย่างครบวงจร (4) ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของภาคประชาชน ภาครัฐ และภาคเอกชน และ (5) สนับสนุนการใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมอย่างมีประสิทธิภาพ
นวัตกรรมเพื่อความยั่งยืน
เศรษฐกิจหมุนเวียน
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและเกษตรกรรม: มุมมองจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ปัญหาด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกาลังทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เกิดภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศเพิ่มขึ้นทั่วโลก ภาคเกษตรกรรมของประเทศไทยซึ่งเป็นรากฐานสาคัญของเศรษฐกิจและความมั่นคงทางอาหาร กาลังเผชิญกับความเปราะบางอย่างยิ่งต่อผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การศึกษาครั้งนี้มุ่งเน้นไปที่การสร้างความเข้าใจถึงความท้าทายที่เกิดขึ้นกับกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในภาคเกษตรกรรมของไทยอันเนื่องมาจาการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศต่อวิถีชีวิตและการประกอบกิจการทางเกษตรกรรมของพวกเขา โดยผู้วิจัยเก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์กลุ่มเชิงลึกและการวิเคราะห์เชิงประเด็น (thematic analysis) งานวิจัยนี้ได้สารวจประสบการณ์และมุมมองของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องหลักในชุมชนเกษตรกรรม ผลการวิจัยพบว่า ผลกระทบเชิงลบจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศเกิดขึ้นกับ (๑) ความสามารถในการพัฒนาผลผลิตทางการเกษตร (๒) ความมั่นคงทางเศรษฐกิจ (๓) การขาดแคลนอาหาร และ (๔) การศึกษาและวิถีชีวิต ผลการศึกษายังพบว่าเราจาเป็นต้องส่งเสริมเกษตรกรในประเด็นความรู้เรื่องความมั่นคงทางอาหาร และความจาเป็นเร่งด่วนในการนาแนวทางเกษตรกรรมที่มีความยืดหยุ่นมาปรับใช้ เพื่อลดผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ จาเป็นต้องบูรณาการความรู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเข้าสู่ระบบการศึกษาไทย เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับเกษตรกรรุ่นใหม่ในการปรับตัวต่อสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง และสามารถนากลยุทธ์ทางการเกษตรที่ยั่งยืนมาปรับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ความมั่นคงทางอาหาร
ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจใช้แอปพลิเคชันสั่งอาหารที่ขายไม่หมด
อาหารเป็นหนึ่งในปัจจัยสาคัญในการดารงชีวิต อย่างไรก็ตาม องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติระบุว่า หนึ่งในสามของอาหารที่ผลิตทั่วโลกถูกทิ้งแม้จะยังบริโภคได้ ส่งผลให้เกิดขยะอาหารจานวนมาก ในขณะที่ยังมีประชากรจานวนไม่น้อยที่ประสบภาวะขาดแคลนอาหาร จากบริบทดังกล่าว แอปพลิเคชันสั่งอาหารที่ขายไม่หมดจึงถูกพัฒนาขึ้นเพื่อลดปริมาณขยะอาหารโดยการนาอาหารส่วนเกินมาจัดจาหน่ายในราคาลดพิเศษ ซึ่งเป็นทางเลือกที่ช่วยให้ผู้บริโภคเข้าถึงอาหารคุณภาพดีในราคาย่อมเยา งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจใช้งานแอปพลิเคชันสั่งอาหารที่ขายไม่หมด โดยอิงจากกรอบแนวคิดทฤษฎีรวมของการยอมรับและการใช้เทคโนโลยี 2 และพฤติกรรมรักษ์สิ่งแวดล้อม กลุ่มตัวอย่างคือบุคคลที่เกิดระหว่างปี พ.ศ. 2524 2539 ที่มีรายชื่อทะเบียนบ้านอยู่ในประเทศไทย และไม่เคยใช้งานแอปพลิเคชันดังกล่าวจานวน 160 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือแบบสอบถามออนไลน์ และทาการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบสเปียร์แมน ผลการศึกษาพบว่าตัวแปรต้น ได้แก่ ความคาดหวังในประสิทธิภาพ ความคาดหวังในความพยายามใช้งาน อิทธิพลทางสังคม สภาพแวดล้อมที่สนับสนุน ความคาดหวังในความสนุกสนาน ความคาดหวังในคุณค่าด้านราคา ความเคยชิน และพฤติกรรมรักษ์สิ่งแวดล้อม ล้วนมีความสัมพันธ์เชิงบวกต่อความตั้งใจใช้งานแอปพลิเคชันอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ ที่ระดับความเชื่อมั่น 99% ผลลัพธ์ที่ได้สามารถนาไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาแอปพลิเคชันให้ตอบโจทย์ผู้ใช้งานมากยิ่งขึ้น และส่งเสริมการลดขยะอาหารอย่างยั่งยืน โดยเฉพาะในปัจจุบันที่ผู้บริโภคใส่ใจสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้น
Sustainable agriculture and food security
แอปพลิเคชันสั่งอาหาร
พฤติกรรมรักษ์สิ่งแวดล้อม
ทฤษฎีรวมของการยอมรับและการใช้เทคโนโลยี 2 (UTAUT2)
พัชรพรรณ จิตไพศาลโสภณ
การประเมินสถานการณ์ CMIP6 ที่สอดคล้องกับอุณหภูมิสูงสุดรายวันของประเทศไทย
แนวโน้มอุณหภูมิในอนาคตเป็นสิ่งสาคัญสาหรับการประเมินผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ งานวิจัยส่วนใหญ่ที่ผ่านมามุ่งเน้นศึกษาการเปรียบเทียบข้อมูลอุณหภูมิในอดีต (Historical Period) จากแบบจาลอง Coupled Model Intercomparison Project Phase 6 (CMIP6) กับข้อมูลตรวจวัด อย่างไรก็ตามการเปรียบเทียบระหว่างข้อมูลภาพฉายที่คาดการณ์ในอนาคต (Projection Period) กับข้อมูลตรวจวัดในช่วงการฉายภาพในอนาคตที่ผ่านมาแล้ว (สาหรับ CMIP6 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015) ยังคงมีอยู่อย่างจากัด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุว่า แบบจาลอง CMIP6 ภายใต้สถานการณ์การระบายก๊าซเรือนกระจก Shared Socioeconomic Pathways (SSPs) โดยเปรียบเทียบข้อมูลอุณหภูมิสูงสุดรายวันจากแบบจาลอง CMIP6 (7 GCMs, 4 สถานการณ์) เปรียบเทียบกับข้อมูลตรวจวัดจากสถานีตรวจวัดอากาศกรมอุตุนิยมวิทยา 120 แห่งทั่วประเทศ ในช่วงปีค.ศ. 2015 2023 วิเคราะห์โดยใช้ Taylor diagram และสถิติต่างๆ ได้แก่ ค่าสหสัมพันธ์ (R value), MBE (Mean Bias Error), RMSE (Root Mean Square Error) และ MAE (Mean Absolute Error) ผลการศึกษาพบว่า MBE ส่วนใหญ่มีค่าติดลบ แสดงถึงแบบจาลองส่วนใหญ่มีค่าอุณหภูมิต่ากว่าค่าจริง ค่าความสัมพันธ์ (R) อยู่ในช่วง 0.40 0.57 โดยแบบจาลอง CanESM5 ภายใต้ SSP3 7.0 ให้ค่า R สูงสุด (0.57) RMSE ต่าสุด (2.04°C) และ MAE ต่าสุด (1.58°C) จากผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า SSP3 7.0 เป็นสถานการณ์ที่สามารถจาลองแนวโน้มใกล้เคียงกับอุณหภูมิของประเทศไทยมากที่สุดในช่วงปีค.ศ. 2015 2023 อย่างไรก็ตาม งานวิจัยที่ผ่านมาส่วนใหญ่ในประเทศไทยที่นาข้อมูล CMIP6 ไปศึกษามักมุ่งเน้นไปที่สถานการณ์ SSP2 4.5 และ SSP5 8.5 ดังนั้น ควรมีการพิจารณา SSP3 7.0 ในการศึกษาผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในอนาคต เพื่อเพิ่มความครอบคลุมการวิเคราะห์ในบริบทของประเทศไทย
ภาพฉายภูมิอากาศ
ขวัญฤทัย เรณูหอม
โสภา ชินเวชกิจวานิชย์
กมลวัฒน์ นาคะสรรค์
สุวิสา มหาสันทนะ
การปรับปรุงประสิทธิภาพระบบน้้าหัวกรอของยูนิตทันตกรรม
หน่วยซ่อมบารุง งานกายภาพและสิ่งแวดล้อม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มีหน้าที่ดูแล ตรวจเช็ค ซ่อมแซมยูนิตทันตกรรมให้มีความพร้อมใช้งานอย่างต่อเนื่อง เพื่อรองรับการให้ผู้ป่วยของโรงพยาบาลทันตกรรม พบปัญหาการใช้งานยูนิตทันตกรรมของแต่ละคลินิกที่ต้องเตรียมนาในขวดเพื่อเติมใช้งานในระบบหัวกรอฟันของยูนิตทันตกรรมและหลังเลิกงานต้องถอดขวดนาไปล้างทาความสะอาดรวมทั งในส่วนของการระหว่างการรักษาผู้ป่วยผู้ช่วยทันตแทพย์ต้องคอยสังเกตปริมาณนาในขวดให้เพียงพอต่อการใช้งานตลอดเวลาซึ่งหากนาในขวดหมดส่งผลกระทบต่อการใช้งานระบบหัวกรอฟันของยูนิตทันตกรรมในการรักษาผู้ป่วยของทันตแพทย์ นั น งานวิจัยนี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและปรับปรุงประสิทธิภาพระบบนาหัวกรอฟันของยูนิตทันต กรรมให้สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพและลดขั นตอนการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าภายในคลินิก รวมทั งลดการใช้นาอย่างคุ้มค่า เนื่องจากระบบเมนนาที่ใช้งานภายในยูนิตทันตกรรมเป็นนาโอโซนที่สามารถนามาใช้กับชุดขวดนาระบบนาหัวกรอฟัน ผู้วิจัยจึงได้ปรับปรุงและออกแบบระบบจ่ายนาของยูนิตทันตกรรม โดยทาการเชื่อมต่อเมนนาโอโซนเข้ากับระบบนาหัวกรอฟันของ ยูนิตทันตกรรมและทาการติดตั งชุดวาล์วควบคุมแยกระบบนาระบบลมของชุดขวดนาระบบหัวกรอฟันจากเดิมที่ใช้งานสาหรับไล่นาภายในสายหัวกรอหลังเลิกใช้งาน เพื่อป้องกันปัญหาการอุดตันภายในสายนาหัวกรอ หลังปรับปรุงพบว่าสามารถลดเวลาในปฏิบัติงานของเจ้าหน้าภายในคลินิกได้ถึง 240 นาทีต่อวัน คิดเป็นร้อยละ 57.14 ของการปฏิบัติงานรวมทั งลดการใช้นาเฉลี่ยวันละ 300 มิลลิลิตรต่อยูนิต คิดเป็นร้อยละ 20 ของปริมาณนาที่เหลือใช้งานภายในขวดนา ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายของการบริหารจัดการนาตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals :SDGs) คือเป้าหมายที่ 6
นิติรุจน์ กุลวิไชยศักดิ์
อรพธู กุลวิไชยศักดิ์
การกำจัดสีจากน้้าทิ้งที่ผ่านการบ้าบัดแล้วจากโรงพยาบาลด้วยกระบวนการฉายรังสียูวีร่วมกับสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์
งานวิจัยนี้ทำการศึกษาความสามารถในการก้าจัดสีในน้้าทิ้งที่ผ่านการบ้าบัดแล้วจากโรงพยาบาลด้วยกระบวนการฉายรังสียูวีร่วมกับสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ (H2O2) โดยศึกษาหาปริมาณสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์และระยะเวลาฉายรังสียูวี ที่เหมาะสมในการก้าจัดสี ในการศึกษาใช้ปริมาณสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์เท่ากับ 0.1, 0.3, 0.5 และ 1 ml และการฉายรังสียูวี ที่ระยะเวลา 1, 3, 5 และ 10 นาที จากการศึกษาพบว่า น้้าทิ้งที่ผ่านการบ้าบัดแล้วจากโรงพยาบาลมีค่าสีเท่ากับ 24 ADMI ปริมาณสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ และระยะเวลาการฉายรังสียูวี ที่เหมาะสมเท่ากับ 0.3 ml และเวลา 5 นาที ตามล้าดับ สามารถลดค่าสีให้เหลือปริมาณ 6 ADMI ซึ่งคิดเป็นประสิทธิภาพในการก้าจัดสีเท่ากับ 75% ส้าหรับการบ้าบัดโดยใช้แสงยูวีเพียงอย่างเดียวสามารถลดค่าสีได้เพียงเล็กน้อยที่ทุกระยะเวลาการฉายรังสี ส้าหรับที่ระยะเวลา 5 นาที สามารถลดค่าสีคิดเป็น 13% ค่าความขุ่นมีค่าน้อยกว่า 1.5 NTU ที่ทุกสภาวะการทดลอง การใช้กระบวนการฉายรังสียูวีร่วมกับสารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ (UV/H2O2) ไม่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของค่าการน้าไฟฟ้า และค่าความเป็นกรด ด่าง การใช้สารไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ ที่ความเข้มข้น 30% ที่ปริมาณและสภาวะที่เหมาะสม คิดเป็นค่าใช้จ่าย 5.22 บาทต่อลูกบาศก์เมตร
น้้าทิ้งโรงพยาบาล
ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์
ตรีเนตร เจริญสุวรรณ
ศักดิ์นฤน ถนอมไทย
พิจิตร เจียมวรางกูร
ขวัญเนตร มนูญพงศ์
การใช้ไลเคนเป็นดัชนีชี้วัดคุณภาพอากาศในสวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่และอ่างเก็บน้้าแก้มลิงคลองเรียน จังหวัดสงขลา
รายงานการตรวจวัดคุณภาพอากาศโดยใช้ไลเคนเป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพในภาคใต้มีน้อย การประเมินคุณภาพอากาศในสวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่และอ่างเก็บน้้าแก้มลิงคลองเรียน จังหวัดสงขลา โดยส้ารวจและเก็บตัวอย่างไลเคน 3 กลุ่มหลักคือ กลุ่มทนทานสูง กลุ่มทนทาน และกลุ่มอากาศดี จากต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีเส้นรอบวง 50 เซนติเมตรขึ้นไป ในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 ถึง มกราคม พ.ศ. 2568 ผลการส้ารวจพบว่า อ่างเก็บน้้าแก้มลิงคลองเรียนพบไลเคนทั้งสามกลุ่มหลัก (2, 28 และ 1 แทลลัส ตามล้าดับ) ขณะที่สวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่พบไลเคนสองกลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มทนทานสูง และกลุ่มทนทาน (22 และ 38 แทลลัส ตามล้าดับ) โดยไลเคนแบบลายเส้นซึ่งเป็นไลเคนกลุ่มทนทาน พบจ้านวนแทลลัสมากที่สุดในอ่างเก็บน้้าแก้มลิงคลองเรียน (14 แทลลัส คิดเป็นร้อยละ 33) ขณะที่ริ้วแพรซึ่งเป็นไลเคนกลุ่มทนทาน พบจ้านวนแทลลัสมากที่สุดในสวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่ (25 แทลลัส คิดเป็นร้อยละ 36) การเปรียบเทียบคุณภาพอากาศระหว่างอ่างเก็บน้้าแก้มลิงคลองเรียนและสวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่แสดงให้เห็นถึงการกระจายตัวของไลเคนทั้งสามกลุ่มในแต่ละพื้นที่ นอกจากนี้การพบไลเคนในพื้นที่ทั้งสองสามารถบ่งชี้สภาพแวดล้อมและคุณภาพอากาศในพื้นที่ และสามารถใช้เป็นข้อมูลเพื่อพัฒนาการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและการวางแผนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ผลการศึกษาครั้งนี้สามารถน้าไปใช้เป็นข้อมูลในการประเมินคุณภาพอากาศในพื้นที่ต่างๆ ของจังหวัดสงขลาและภาคใต้ รวมถึงส่งเสริมการใช้ไลเคนเป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพในการติดตามสถานการณ์และประเมินคุณภาพอากาศในระยะยาวได้อย่างมีประสิทธิภาพ
สวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่
อ่างเก็บน้้าแก้มลิงคลองเรียน
ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ
ณัฏฐธิดา รัตนดิลก ณ ภูเก็ต
มันตา นิรันดร์สุข
ความแตกต่างระหว่างเจเนอเรชันในด้านบุคลิกภาพ การมีส่วนร่วมกับดนตรี และแนวทางในการแสวงหาความสุข: การศึกษาแบบสหวิทยาการโดยใช้โมเดล DISC และ Hamburger
ความแตกต่างระหว่างเจเนอเรชันส่งผลต่อคุณลักษณะทางจิตวิทยาและสุขภาวะ นาไปสู่แนวทางที่หลากหลายที่แต่ละบุคคลใช้ในการแสวงหาความสุขและพัฒนาบุคลิกภาพของตนเอง จากแนวคิดนี้ งานวิจัยฉบับนี้จึงมุ่งสารวจความสัมพันธ์ระหว่างความแตกต่างของเจเนอเรชัน ลักษณะบุคลิกภาพตามโมเดล DISC การมีส่วนร่วมกับดนตรี และแนวทางในการแสวงหาความสุขภายใต้กรอบแนวคิด Hamburger Model โดยเก็บข้อมูลจากผู้เข้าร่วมจานวน 142 คน ครอบคลุมผู้ที่อยู่ในเจเนอเรชัน X, Y และ Z โดยใช้แบบสอบถาม และวิเคราะห์ความแตกต่างของลักษณะบุคลิกภาพและแนวทางการแสวงหาความสุขในแต่ละช่วงวัย พร้อมทั้งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างชั่วโมงที่ใช้ฟังดนตรีกับบุคลิกภาพและแนวทางการมองความสุข ผลการวิจัยพบว่า บุคลิกภาพประเภท Steadiness (ความมั่นคง) และ Conscientiousness (ความรอบคอบ) พบได้มากในเจเนอเรชัน X ซึ่งสะท้อนถึงแนวโน้มของคนรุ่นก่อนที่ให้ความสาคัญกับความมั่นคงและโครงสร้างที่ชัดเจน ขณะที่เจเนอเรชัน Z มีแนวโน้มแสดงบุคลิกภาพแบบ Influence (อิทธิพล) มากกว่า สะท้อนถึงความเป็นมิตรและความสนใจในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่สูงขึ้น แนวทางในการแสวงหาความสุขของแต่ละเจเนอเรชันแตกต่างกัน โดยเจเนอเรชัน X และ Y ให้ความสาคัญกับเป้าหมายระยะยาว (Rat Race) และการใช้ชีวิตอย่างสมดุล (Balanced) ขณะที่เจเนอเรชัน Z มีแนวโน้มโน้มเอียงไปทางแนวคิดแบบ Hedonism (ความสุขในปัจจุบัน) และ Nihilism (ความไร้ความหมาย) อย่างไรก็ตาม แนวทาง Balanced ยังคงเป็นแนวคิดที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในทุกเจเนอเรชัน นอกจากนี้ ยังพบว่าชั่วโมงที่ใช้ฟังดนตรีมีความสัมพันธ์ในทางบวกกับแนวคิด Balanced และ Rat Race และในทางลบกับ Hedonism และ Nihilism แสดงให้เห็นว่าการฟังดนตรีเป็นประจาอาจช่วยส่งเสริมเสถียรภาพทางอารมณ์และพฤติกรรมที่มุ่งเป้าหมายในอนาคต ถึงแม้ชั่วโมงฟังดนตรีจะไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสาคัญกับบุคลิกภาพแบบ Dominance (ความเป็นผู้นา) หรือ Influence แต่มีความสัมพันธ์ในระดับอ่อนแต่มีนัยสาคัญกับบุคลิกภาพแบบ Steadiness และ Conscientiousness ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นถึงศักยภาพของดนตรีในการส่งเสริมสุขภาวะทางจิตใจ โดยเฉพาะในคนรุ่นใหม่ ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้านการส่งเสริมสุขภาพทางอารมณ์ งานวิจัยนี้ยังนาเสนอการวิเคราะห์เชิงบูรณาการแนวใหม่ที่เชื่อมโยงระหว่างดนตรี บุคลิกภาพ และความสุข พร้อมทั้งชี้ให้เห็นช่องว่างของงานวิจัยเชิงประจักษ์ที่ยังไม่มีการเชื่อมโยงโมเดล Hamburger เข้ากับโมเดลบุคลิกภาพ DISC
ความแตกต่างระหว่างเจเนอเรชัน
การมีส่วนร่วมกับดนตรี
อุปกรณ์บำบัดน้้าเสียโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสงซิงค์ออกไซด์
ระบบ AOP (Advance Oxidation Process) หรือกระบวนการออกซิเดชันชั้นสูง เป็นเทคโนโลยีที่ใช้ในการกาจัดสารมลพิษที่ย่อยสลายได้ยาก ซึ่งหนึ่งในวิธีการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและไม่จาเป็นต้องมีการเติมสารออกซิไดซ์รุนแรง คือ ปฏิกิริยาออกซิเดชันด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสง (Photocatalyst) อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาออกซิเดชันด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสงแบบผงสามารถนากลับมาใช้ซ้าได้ยาก ในปัจจุบันมีการพัฒนาตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสงชนิดฟิล์มบางบนวัสดุยึดเกาะเพื่อความสะดวกต่อการใช้ซ้า งานวิจัยนี้สนใจศึกษาการสร้างเครื่องบาบัดน้าเสียต้นแบบที่ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสงประเภทฟิล์มบางของซิงค์ออกไซด์ (ZnO) บนแผ่นกระจกสไลด์ โดยมีการบาบัดร่วมกับการใช้หลอดไฟยูวีแบบกันน้า เครื่องบาบัดน้าต้นแบบประกอบด้วยสไลด์เคลือบ nano-ZnO จานวน 32 แผ่น และ หลอดยูวีแบบกันน้า 4 หลอด สามารถบรรจุสารละลายปริมาตรสูงสุด 1.4 ลิตร การทดสอบประสิทธิภาพการบาบัดสารละลาย Methylene blue พบว่ามีประสิทธิภาพการบาบัด 31.2 % ในเวลา 60 นาที เครื่องบาบัดน้าต้นแบบนี้อยู่ระหว่างการพัฒนาระบบอัตโนมัติโดยติดตั้งปั๊มน้าเข้าและปั๊มน้าออก เพื่อให้สามารถหมุนเวียนน้าเข้าออกจากเครื่องบาบัดระหว่างการเปิดไฟยูวี เพื่อลดความเสี่ยงจากการสัมผัสกับแสงยูวี
กระบวนการออกซิเดชันขั้นสูง
ตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงแสงประเภทฟิล์มบาง
เครื่องบาบัดน้าต้นแบบ
ดาราภรณ์ เตรียมโพธิ์
การเพิ่มประสิทธิภาพการลดก๊าซเรือนกระจก จากการนำน้ำทิ้งและกากตะกอนจากระบบบำบัด น้ำเสียรวมชุมชนมาใช้ประโยชน์
การเพิ่มขึ้นของก๊าซเรือนกระจกเป็นปัจจัยสาคัญที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ภาวะโลกร้อน และส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตทั่วโลก การจัดการน้าเสียชุมชนที่ไม่เหมาะสมและการจัดการกากตะกอนจากการบาบัดน้าเสียที่ไม่ถูกต้องเป็นแหล่งปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่สาคัญ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบแนวทางการใช้ประโยชน์น้าทิ้งและกากตะกอนจากระบบบาบัดน้าเสียรวมชุมชนแบบแอกติเวเต็ดสลัดจ์เพื่อการลดก๊าซเรือนกระจก และวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทางเศรษฐศาสตร์และสิ่งแวดล้อมของการนาน้าทิ้งและกากตะกอนมาใช้ประโยชน์ โดยมีขอบเขตการศึกษาในพื้นที่โรงบาบัดน้าเสียเทศบาลนครปากเกร็ด (โซน 1 ศรีสมาน) วิธีการศึกษาประกอบด้วยการรวบรวมข้อมูล การเก็บตัวอย่างน้าทิ้งและกากตะกอนมาวิเคราะห์ และการคานวณปริมาณก๊าซเรือนกระจกตามคู่มือ IPCC 2006 ผลการศึกษาพบว่าในปี พ.ศ. 2565 โรงบาบัดน้าเสียเทศบาลนครปากเกร็ดมีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกทั้งสิ้น 3,865 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า พบว่าการใช้น้าทิ้งจากระบบบาบัดน้าเสียเพื่อการเกษตรทดแทนน้าประปาสามารถลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้ 0.5326 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า /ไร่/ปี (ลดลง 83.77%) และการนากากตะกอนไปผลิตปุ๋ยอินทรีย์ทดแทนการฝังกลบ ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้ 1,151.75 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า/สัปดาห์ (ลดลง 58.07%) สรุปได้ว่าการนาน้าทิ้งและกากตะกอนจากระบบบาบัดน้าเสียชุมชนมาใช้ประโยชน์เป็นแนวทางที่มีศักยภาพในการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในภาคการจัดการของเสีย และส่งผลดีต่อสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืนในระยะยาว
ระบบบาบัดน้าเสียรวมชุมชนแบบแอกติเวเต็ดสลัดจ์
การคำนวณปริมาณก๊าซเรือนกระจก
วิจักขณ์ เจริญสุข
ศ.ดร.อรทัย ชวาลภาฤทธิ์
เกมและสถานการณ์จำลองเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้เกี่ยวกับมูลค่าบริการของระบบนิเวศ และความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ถ้ำเขาช้างหาย จังหวัดตรัง
ถ้ำเขาช้างหาย จังหวัดตรัง มีความส้าคัญในด้านบริการของระบบนิเวศ โดยเฉพาะเศรษฐกิจท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ประชาชนในพื นที่ยังคงขาดความตระหนักรู้เกี่ยวกับคุณค่าของระบบนิเวศดังกล่าว ดังนั น การสร้างเครื่องมือเพื่อส่งเสริม การแลกเปลี่ยนเรียนรู้เกี่ยวกับคุณค่าของบริการระบบนิเวศนี จึงมีความจำเป็น โดยเกมและสถานการณ์จ้าลองถือเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่สามารถน้ามาใช้เพื่อช่วยให้เกิดความเข้าใจถึงความซับซ้อนของระบบนิเวศมากยิ่งขึ น การศึกษานี จึงมีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างเกมและสถานการณ์จำลองที่เป็นตัวแทนของระบบนิเวศถ้าดังกล่าวข้างต้น เพื่อน้ามาใช้เป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เกี่ยวกับบริการของระบบนิเวศ มูลค่าบริการของระบบนิเวศ และความหลากหลายทางชีวภาพ กระบวนการสร้างแบบจำลองประกอบด้วยขั้นตอนหลัก 3 ขั้น ได้แก่ การกำหนดวัตถุประสงค์และสร้างแผนภาพตัวแทนระบบ การสร้างแบบจ้าลองและแบบทดสอบความรู้ก่อนและหลังการใช้แบบจำลอง และการทดสอบเบื้องต้นร่วมกับนิสิตระดับปริญญาตรีและปริญญาโท ผู้วิจัยได้สร้างเกมและสถานการณ์จำลองในรูปแบบบอร์ดเกมโดยประยุกต์ใช้แนวคิดจากเกมเศรษฐี อุปกรณ์ประกอบด้วยบอร์ดเกมที่มีช่องท้ากิจกรรมต่าง ๆ การ์ดความหลากหลาย การ์ดกิจกรรม ใบความรู้ และแบบทดสอบวัดความรู้ เกมนี้เหมาะสำหรับผู้เล่น 4-6 คนต่อกลุ่ม ใช้เวลาเล่นประมาณ 50 นาที ผลการทดสอบกับนิสิตจำนวนทั่้งสิ้น 3 ครั้ง พบว่าเกมนี้สามารถใช้เป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้ และมีข้อเสนอแนะเพิ่มเติมเพื่อปรับปรุงเกม หลังจากนี ผู้วิจัยจะน้าแบบจำลองนี ไปใช้กับกลุ่มผู้มี ส่วนเกี่ยวข้องในพื้นที่ ได้แก่ ชาวบ้าน องค์การบริหารส่วนต้าบล นักเรียน ครู และนักท่องเที่ยว เพื่อส่งเสริมความเข้าใจเกี่ยวกับ คุณค่าบริการของระบบนิเวศ และหาแนวทางการอนุรักษ์ระบบนิเวศถ้าอย่างมีส่วนร่วมต่อไป
ความหลากหลายทางชีวภาพ
มูลค่าบริการของระบบนิเวศ
ณกุลกานต์ สิงห์เหาะ
พิณอัญญา เตชะธนะชัย
ภูมิพัฒน์ ศรีเสวก
พิชญดา เตียวเจริญ